W szkole tego nie uczą. W pracy też nie. Pierwszą pomoc miałeś może raz w życiu, na kursie prawa jazdy, piętnaście lat temu. Wiesz, że dzwoni się na 112, ale czy wiesz, co dokładnie powiedzieć i w jakiej kolejności? I czy Twoja wiedza sięga dalej? Czy rozpoznasz próbę wyłudzenia, zanim klikniesz w link? Wiesz, co robić, gdy gaśnie prąd i nikt nie mówi, na jak długo? Jak zabezpieczyć dom albo mieszkanie, żeby nie był łatwym celem dla włamywacza? Jak przygotować się na powódź czy wichurę i jak się zachować, kiedy już nadejdą? Jak sprawnie dostać pomoc, a później odszkodowanie? Co robić, gdy zagrożeniem stają się ludzie: agresywna grupa, zamach, działania wojenne? Mało kto się nad tym zastanawia, dopóki nie musi.

Poradniki o bezpieczeństwie piszą zwykle ludzie, którzy nigdy w takiej sytuacji nie byli. Albo wojskowi, którzy mówią językiem nie dla Ciebie. Albo sprzedawcy, którym chodzi o to, żebyś kupił alarm, paralizator i kurs „taktycznej obrony” za 4000 zł. A dziewięć na dziesięć rzeczy, które trzeba zrobić w kryzysie, nie kosztuje nic. Wystarczy je znać.

Tę książkę napisałem, bo przez 25 lat patrzyłem, jak ludzie radzą sobie w trudnych chwilach. Nie zawodzi ich odwaga, tylko brak planu: nikt nigdy nie pokazał im, od czego zacząć i co robić po kolei. A tego wystarczy nauczyć się raz, żeby zostało na zawsze.